Vervloekt kind

Martina, een vrouw die voordat ze naar België kwam, verkracht was geweest, moest bevallen. Ook al wilde ze het kind helemaal niet, tijdens haar smokkeltransport naar België had ze andere dingen aan haar hoofd in plaats van die abortus. De tijd was dus zover en het kind moest enkel nog geboren worden en daarna moest er meteen mee afgerekend worden.

Een paar mensen, onder wie ik, waren op de hoogte van Martina's plan om het kind meteen te vermoorden. Ik beloofde haar te helpen bij de uitvoering ervan. Ik vond het belangrijk dat niemand van het personeel lucht zou krijgen van de bevalling waardoor ik samen met een paar mannetjes op de uitkijk zou staan op de hang, ik zou samen met hen de aandacht van de nachtwaker afleiden. Maar omdat ik de enigste was die die al eens een kalfje ter wereld had geholpen, zou ik de bevalling bijstaan. Dat ik ook al eens kippen had geslacht hield ik stil, die taak liet ik liever aan iemand anders over.

Ik had samen met Martina het hele plan uitgedokterd, net zoals Martina wist ik ook dat Dmitry, een Albanees, de zwakke schakel in onze groep was. Omdat de vader van het kind een Albanees was, stond Martina erop dat de baby ook door een Albanees zou gedood worden. Ik vond dat raar, maar dat was Martina's idee van schuldaflossing. Het moment was daar. Ik hielp het kind ter wereld, dat ging makkelijker dan gedacht. Maar nu kwam het moeilijkste van de hele opdracht. Ik stond daar met dat kind in mijn handen en gaf het aan Dmitry. Ik had toch wel gedacht dat hij al zou voorbereid wat hij ging doen, maar neen, hij vroeg aan mij wat hij moest doen. Ik zei dat hij het de nek om moest draaien of het kind moest doen stikken in een kussen. En waar ik vooraf al bang voor was, kwam uit, hij kreeg het niet over zijn hart.

Gelukkig kende ik nog iemand: Igor, mijn kamergenoot en bokser. Ergens was ik blij dat Igor zijn frustraties kwijt kon op een onschuldig kind. Ik gaf hem het kind en hij stond daar met die baby in zijn handen. Na een halfuur, legde Igor dat joch op de buik van de mama en zei: "Sorry, ik kan het niet.". Ik was opgelucht dat Martina dan maar besloten heeft het zelf te doen. Zo moest ik het tenminste niet doen. Na een tiental minuten was het gebeurd. Ik was blij dat de opdracht erop zat. Officieel een doodgeboren kind, gestikt door de navelstreng.

Schaken met Shaukat

Een van mijn weinige bezigheden in dit asielcentrum is schaken, anders heb ik niet echt een hobby. Als ik schaak, dan doe ik dit altijd met als inzet een aantal sigaretten, zo kan ik er toch nog iets aan verdienen. 

Vandaag heb ik eens geschaakt tegen Shaukat, niemand moet die man hebben. Ik denk dat dit komt omdat Shaukat zijn vrouw zo slecht behandelt, zoals Shaukat heb ik hier nog niemand zijn vrouw zien afrossen. Sinds de dag dat Shaukat zijn vrouw zelf gevraagd heeft voor de overplaatsing naar een ander asielcentrum, zie ik dat hij er telkens zo bedroefd en boos bijzit.

Wat mij bezielde weet ik niet, maar Shaukats jankmuil hing me de keel uit en ik daagde hem uit in een schaakduelletje. Omdat hij zo aandrong, verhoogde ik de inzet van dit duel naar vijf sigaretten. Als ik had gewild had ik in slechts enkele seconden het hele spel gewonnen, maar ik dacht: ik doe het rustig vandaag, de stakker is zijn vrouw kwijt. Ik gaf hem zelfs tot drie keer toe de kans mijn beste stuk te pakken, maar neen, die Shaukat is te dom en klooit maar aan. Toen dacht ik: "Bon, het heeft lang genoeg geduurd, ik doe wat ik al een uur geleden had kunnen doen. Ik ben gewonnen. Ik zag dat Shaukat boos werd en  precies zoals ik had verwacht gooide hij in 1 ruk het hele schaakbord naar de andere kant van de ontspanningszaal. Ik begon er al spijt van te krijgen dat ik die eikel uit zijn kamer heb gehaald om met mij een spelletje te spelen. Hij verdient mijn vriendschap niet. Toen moest ik horen dat ik hem heb bedrogen en dat ik in het geniep stukken heb verwisseld. Ik kreeg mijn sigaretten niet en dat is juist waar ik helemaal niet tegen kan, woord is woord. Ik wou hem pijn doen, dat was het enigste wat hij verdiende, maar ik durfde niet.

Mijn kamergenoot Igor

In mijn asielcentrum, slaapt iedereen per twee in een kamer. Ik slaap samen met de Oekraïner Igor. Wanneer ik dit aan andere asielzoekers vertel, lachen ze mij meestal gewoon uit of kloppen ze mij bemoedigend op de rug. Ik geloof dat niemand bereid zou zijn om met mij te wisselen van kamergenoot. Ik zou er zelfs twee pakjes sigaretten voor over hebben om te ruilen, misschien zelfs meer. Igor is vroeger in Oekraïne nog profbokser geweest. Ik weet dat hij hier in België ook nog soms gaat boksen in een verder gelegen boksclub. Toen ik hem voor het eerst zag moest ik zelfs even slikken. Toen ik zijn lijf zag, kreeg ik het benauwd. Van zijn borstkas kan je het hele asielcentrum een week lang van eten voorzien, dacht ik toen. Wat mij vooral zo angstig maakt, is het feit dat hij niet veel tegen me zegt, drie keer niets eigenlijk. Ik denk dat hij binnenin zo hard kookt, dat hij op een dag helemaal openbarst en zijn woede op mij zal uitwerken. Twee toeken op mijn toot en ik ben dood, zeker weten. Ik vind dat zijn kop een typische bokserskop is zoals ze in de glossy sportmagazines staan. Voor mij zou dit de droom geweest zijn om te fotograferen, die Igor, ik zou het zeker overwogen hebben om wat foto's van hem te nemen, moesten die smokkelaars mijn camera niet stukgesmeten hebben.

De laatste tijd is de spanning zo te snijden dat ik niet eens durf te slapen voor ik mij ervan verzekerd heb dat Igor reeds in dromenland vertoeft. Hoewel ik bijna zeker weet dat ik kansloos ben als hij mij eens hard zou aanpakken, heb ik toch maar voor de zekerheid mijn vork en mes onder mijn hoofdkussen gelegd. Maar de kans is groter dat ik mijn vork op zijn borstkas dubbel plooi. Volgens mij ketsen ook kogels op die kolos zijn lichaam af.

Als ik met Igor praat, ik schat dat dit zo'n tien minuten in een hele week is, dan doe ik dit in het Frans met hem. Ik vind zelfs dat mijn Frans nog bedroevender is dan het zijne. Terwijl ik een hele namiddag helemaal niets doe, brengt Igor een hele dag door boven zijn lesboeken Frans, ik denk dat hij een taaltest moet afleggen. Bij het eten knabbel ik altijd zo lang mogelijk op mijn boterham, Igor en ik maken er een sport van om het eten zo lang mogelijk in onze mond te houden. Dat geeft mij het gevoel een bezigheid te hebben.

Het asielcentrum in België, waar ik me nu bevind

Sinds de verrekte dag waarop ik door een groep agenten uit de vrachtwagen, waarin ik me naar Engeland smokkelde, werd gehaald, zit ik hier in dit asielcentrum in België. Ik vind het leven hier saai en er is hier helemaal geen kloten te doen.

Vandaag was weer een dag zoals alle andere. Enkel deze ochtend iets voor zeven, bemerkte ik iets grappig. De zwarten uit blok 2 van dit asielcentrum werden helemaal gek, eerst vroeg ik me nog af waarom, maar daarna zag ik dat het miezerige stukje gras onder de wasdraad wit was. Het hele blok waar de zwarten zitten stond op stelten want ik hoorde van een van de zwarten dat de meesten onder hen nog nooit sneeuw had gezien. Naar mijn vermoeden is de enige plek waar ze misschien sneeuw konden zien, op de Kilimanjaro. Toen de Afrikanen de sneeuw wilden vastnemen, moest ik lachen, want het was helemaal geen sneeuw, het was rijm.

Om negen uur ging ik naar de vestiaire, een zaaltje waar de afgedankte kleren van Belgische gezinnen hangen. Toen ik hier toe kwam, kreeg ik 1500 punten, waarmee ik dan bijvoorbeeld een kledingstuk kon kopen. Het reglement schrijft voor dat ik en alle andere personen in dit asielcentrum maar 1 keer per week naar de vestiaire mogen gaan. Ik zou waarschijnlijk elke dag komen om kleren te passen. Ik heb hier toch niets anders te doen. Ik moet toch iets doen om de verveling te verdrijven?